Bir Zamanlar   


Gülüm Çamlısoy
Bu yazı 18.05.2014 20:46:27 tarihinde eklenmiş ve 338 kez görüntülenmiş.
Evlenip, yuvadan uçan evlatlar genelde ayrı ve farklı bir dünyaya yelken açtıkları için midir, bilinmez, sık sık uğramazlar baba ocağına. Hele ki her gün, düzenli olarak aynı saatte mi: Mümkünatı yok. Genelleme yapmak ne kadar doğru tartışılır ama bildiğim şu ki: Yılmaz Ağabey, kesinlikle bu grubun haricinde. Kim mi, peki anlatayım…

Daha öncesine gidersek, evlenmeden önce de, sonrasında da, ailesinin göz bebeği ve bir tanecik oğulları. Beni hep şaşırtır ve gülümsetirdi: Ne de olsa babasını kopyasıydı. Beklenmedik şakaları, inanılmaz esprileri ile mutlu olurdum. Özellikle, kardeşim doğmadan önce, büyük ihtimalle kardeş sevgisini onda tatmıştım.

Tam bir çekirdek aileydi onlar. Sessiz, sakin yaşantıları, birbirlerine olan düşkünlükleri ile takdire şayan muazzam insanlardı. Üst katımızda yaşayan sevgili komşularımız, komşuluğun da ötesinde, sımsıcak dostlarımız olmuştu, ezelden beri.

Yılmaz Ağabey, vatani görevini yapıp geldiğinde, oldukça şaşırtmıştı görenleri. Her ne kadar dış görünüm, kimseyi ilgilendirmese de, nedense ters giden bir şeyler olduğu doğmuştu içime. Tezkeresini alıp, döndüğünde, yaptığı espri şuydu:'' Vücudumun yarısını orada bıraktım.''O yapılı adam gitmiş, yerine bambaşka biri gelmişti adeta. Bahanesi ise, aşırı yaptığı spor ve özen gösterdiği beslenmesi idi.

Kısa zaman zarfında, mutlu bir izdivaçla, dünya evine girdi. Dünya tatlısı bir kızdı eşi. Saygıda kusur etmeyen, sessiz ve sevgi dolu…

Yakın civarda oturuyorlardı. Ve her gün iş çıkışı evine gitmeden önce ailesini ziyaret etmeyi hiç ihmal etmezdi: Aynı saatte hem de. Müzeyyen Teyze, bilirdi onun geliş saatini ve pencerede beklerdi dakikalarca. Ya bir çiçek ya da elinde ufacık bir torbayla gelirdi hem de hiç aksatmadan. Övünç kaynağı idi anne ve babasının. Fazla dışarı çıkmayan annesi, öyle mutlu olurdu ki onun vefasıyla, anlatırken gözleri dolardı her defasında.

Yılmaz Ağabey'i en son gördüğüm gün ve an, hala dün gibi hatırımdadır. Soğuk bir Aralık akşamı, büfeden sigara alırken rastlamıştım ona. Ve tatlı tatlı gülümseyip, hal hatır sormuştu. Nereden bilebilirdim ki, bunun onu son görüşüm olduğunu.

Aslında bir farklılık sezmemiş değildim hani, o gün. Ama konduramamıştım kötü bir şey, aklıma gelmezdi ki. Avurtları çökmüş, sanki daha da zayıflamıştı. E, kolay değildi tabi, her gün sayısız kere şınav çekmek. Tam bir sporcuydu ne de olsa.

Kısa bir süre sonra, babasına rastladım yolda, telaşlı bir hal içinde bir yere gidiyordu. Sorduğumda, oğlunun rahatsızlanıp, hastaneye yatırıldığını söyledi. Gerekli tetkikler yapılıp, taburcu olacağı ümidiyle, üzgün üzgün başını salladı. Basit bir rahatsızlığı olduğu düşüncesi haricinde hiçbir kötü ihtimal yoktu ortada. Keşke haklı çıksaydık, keşke…

Ne var ki, akabinde aldığımız haberler hiç de iç açıcı değildi. Kısa zaman zarfında, durumu ağırlaşmıştı. Evden çıkmayan annesi, her gün oğlunu görmeye gidiyor ve umut ediyorlardı toparlayacağına; en az bizim kadar. Onların üzüntüleri, beklentileri inanılmaz derecede acıtıyordu kalbimi, biz de farklı değildik onlardan.

Bir ay geçmemişti ki, aldığımız haberle yıkıldık. Onların üzüntüsünün yanında neydi ki bizim acımız. Bırakın ölümü, hastalık kondurmak bile akıllara zarardı.

Evlerinin neşesi değildi tek solan, tüm komşular yas içindeydik. Yürekleri dağlanmıştı, ötesi var mıdır evlat acısının. O dağ gibi baba, evladının gidişiyle belki yirmi otuz yıl yaşlandı bir anda, hem de inanılmaz kadar kısa bir süre içinde.

Her gün, evin rutin alışverişi için dışarı çıkan adam, eşi gibi çıkmaz oldu evden. Bırakın dışarı çıkmayı, pencere önüne bile gitmez oldular. Öyle ya, artık gelen giden yoktu, arada sırada gelen gelinlerinin dışında. Hiçbir söz bulamıyorduk onları avutacak, hiçbir şey yapamıyorduk, üç beş teselli sözü dışında. Yaşanacak en büyük acıyı tatmıştı onlar.

Onun gidişinin üzerinden kısa bir zaman geçmişti ki, bir gece yarısı, inanılmaz bir gürültü ile uyandık ailecek. Kelimenin anlamıyla, inanılmaz bir bağrış çağrış, feryat içindeydi yukarıdaki komşularımız. Koşa koşa üst kata çıktığımızda, banyoda yerde yığılmış yatarken gördük, Yılmaz Ağabey' in babasını. Çarpmanın etkisiyle bayılmış, kendinden geçmişti. Gelen ambulansla, oğlunu kaybettikleri hastaneye kaldırıldı akabinde.

Acıları, acımız çok taze iken, bir hafta içinde onu da kaybettik ebediyen. Dilim varmıyor ama adamcağız bu acıya dayanamamıştı. Nasıl bir yazgıdır bu Allah' ım. Müzeyyen Teyze'nin yaşadıkları inanılmazdı. Ailesi yok olmuştu, bir anda, aniden.

Nasıl dayanırdı bu kadın, nasıl başa çıkacaktı, hiçbir söz bulamıyorduk onu teselli edecek, kimse de bulamazdı. Perişan bir halde, yapayalnız kalmıştı. Önce evladı, ardından hayat arkadaşı peş peşe terk etmişlerdi onu.

Yaşadığı ev, artık bir zindan olmuştu onun gözünde: Her köşesi hatıra dolu bir zindan.

Ve neyi var neyi yok, her şeyi olduğu halde bırakıp, bir huzur evine yerleşti Müzeyyen Teyze. Asla da uğramadı evine tek gün dahi. Şimdi, orada yaşıyor, aslında yaşamaya çalışıyor. Arada uğrar gelini, ziyaret eder, elinden geldiğince teselli eder…

Senelerdir üst katımız terk edilmiş öylece durur. Bazen, ne gariptir ki, tıkırtılar duyarız yukarıdan gelen, evde birileri yürüyormuşçasına. Olacak şey değil, her defasında da başka yerden geliyordur sesler diye de geçiştiririz. Gecenin sessizliğinde, herkes uykudayken bile duyduğumuz olur bu ayak seslerini. Kim bilir, belki de yaşanan acılar, depresif duygulardır bizi böyle yapan. Akabinde yorum bile yapmayız, aynı anda aynı gürültüleri duysak bile…


Lütfen üye girişi yapınız.


Yazıya Yapılan Yorumlar

 

/v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=3653&catid=67&Itemid=247 /v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=3852&catid=67&Itemid=247 /v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=4109&catid=67&Itemid=247 /v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=4913&catid=67&Itemid=247 /v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=5009&catid=68&Itemid=248 /v2011/index.php?option=com_content&view=article&id=5354&catid=67&Itemid=247

Goya ödülleri sahiplerini buldu

Goya ödülleri sahiplerini buldu Devamını Oku

24. İZMİR AVRUPA CAZ FESTİVALİ

24. İZMİR AVRUPA CAZ FESTİVALİ Devamını Oku

Sokakta Sanat Var

Sokakta Sanat Var “Sanata Dokunuyoruz” Devamını Oku

Bodrum Müzik Festivali

Bodrum Müzik Festivali Devamını Oku

Sanatta ‘Hareket’ var

Sanatta ‘Hareket’ var Devamını Oku

Antalya Film Festivali:“Ödüller sahiplerini buldu”

                           Cogitationis Poenam Nemo Meret KÜLTÜR SANAT  SİNEMA MÜZİK MODA  VASA VANA PLURİMUM SONANT  Sayfa no: 1  2  3    Antalya Film Festivali “Ödüller sahiplerini buldu”     Türkiye'nin sinemadaki en uzun soluklu festivali 54'üncü Uluslararası Antalya Film Festivali'nde 'En Devamını Oku

Goya ödülleri sahiplerini buldu 24. İZMİR AVRUPA CAZ FESTİVALİ Sokakta Sanat Var Bodrum Müzik Festivali Sanatta ‘Hareket’ var Antalya Film Festivali:“Ödüller sahiplerini buldu”
Online üyeleri görebilmek için üye girişi yapmalısınız

RADYO ŞİİR SANATI

Fortis et Liber

SANATIN ve DOSTLUĞUN ADRESİ

İSTEK YAP   İSTEK OKU   DUYURU

ATATÜRK KÖŞESİ

SİTEYE GİRİŞ

DOĞRU YAZMA SANATI

EDEBİYAT ATÖLYESİ


Labor Omnia Vincit

EDEBİYAT
 
ATÖLYESİ   

SANAT ATÖLYESİ

ŞİİR FALINIZ

HAFTANIN YAZISI

Örtü
Kirlenmesin

Seyfettin Karamızrak


Diğerleri

ATIŞMALAR

 

ATIŞMA

Gelin Hep Beraber
Bir Dörtlük de Siz Yazın

Atışma Şiir Nedir?

Diğer Atışmalar

GÜNÜN İNCİLERİ



GÜNÜN İNCİSİ

Ayser ÖZBAKIR
yetti artık canıma

GÜNÜN İNCİSİ

Ahmet Zeytinci
Gözlerin

 Diğer Günler

GÜNÜN SEÇKİLERİ

HAFTANIN SEÇKİLERİ

AYIN SEÇKİLERİ



Ayın Şiiri

Erdal ERCİN
Barışma



Ayın Hece Şiiri

Esat ANIK  
OLMAZ

Diğer Aylar

YILIN ŞİİRİ / ŞAİRİ

Yılın Serbest Şiiri

Muharrem Küçük
Ötzi

 

Yılın Hece Şiiri

Hüsnü Özdilek
Söz

Önceki Yıllar

SEÇKİ ÖLÇÜTLERİ

SİTE KURALLARI

ÜYE KİTAPLARI

GİRNE - K.K.T.C. ÖZEL

GEÇMİŞ ZAMAN

SON ÜYELER

ÖZLÜ SÖZLER

"

Kanla  sulanan toprak mahsul vermez. Victor HUGO

"


MAKALE

Kimse durduk yere kendinin katili
22.11.2017                

Derli toplu olmalı ölüm hatta himaye edenlere bile sükûtu ikram etmeli. Sükûtun eleme dostane yakarışı bile güzel hele ki...

Devamı...    

                     Tum Makaleler                    

ÖYKÜ


Elektrİk
20.11.2017                .

.
Adımlarımı sayma ihtimalim var. Sadece ihtimal. Sonra da geri adım ne de olsa kurguladığım t-cetveline layık olmalı saydığım ad ...

                                                   
Devamı...

                     Tum Oykuler                    

 

DENEME

Aşk diye inler evren
21.11.2017                  .

Şimdilerin ufkuna rağbet eden gölgenin mağduriyeti aslında yetilerimi kazıdığım, sıfır numaraya vurdurduğum iç sesimin kelaynak kuşlar...

                                                                       Devamı... 

                     Tum Denemeler